บทที่ 46 บทส่งท้าย : กาลเวลาและพรหมลิขิตนิรันดร์

บทส่งท้าย : กาลเวลาและพรหมลิขิตนิรันดร์

กาลเวลาผันผ่านดั่งสายน้ำที่ไม่มีวันไหลย้อนกลับ...

จากเหมันต์ฤดูอันหนาวเหน็บสู่วสันตฤดูที่มวลบุปผาบานสะพรั่ง เรื่องราวร้ายๆ และมรสุมชีวิตที่เคยถาโถมเข้ามาในจวนอ๋อง บัดนี้ได้จางหายไปกลายเป็นเพียงตะกอนความทรงจำ ทิ้งไว้เพียงความสงบสุขและกลิ่นอายของความรักที่อบอว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ